Μόνο ένα παράπονο. Το μεγαλύτερο παράπονο. Δεν αξίζει τέτοιο τέλος κανείς...

Το μόνο που επιζητήσαμε από μερικούς ανθρώπους ήταν να τους χαρίσουμε όμορφες στιγμές και απέραντα χαμόγελα. Σκέφτομαι πολλές φορές, γιατί αυτούς; Τους αγέρωχους, τους ανθρώπους που απλά δεν ήθελαν να αναπνεύσουμε ούτε τον ίδιο αέρα. Θέλαμε απλά να τους δώσουμε στιγμές που δε θα ξεχνούσαν. 

Τους αγαπήσαμε, όσο μπορεί κανείς να πιστεύει σε αυτή την αγάπη την μονόπλευρη. Τους υποστηρίξαμε στα όνειρα τους που πραγματοποιήθηκαν. Χαρήκαμε με τη χαρά τους αλλά απλά είμαστε πάλι ένα τίποτα σημαντικό για αυτούς. Μείναμε κοντά τους όταν έπρεπε να είχαμε φύγει. Επιμείναμε πολύ, τόσο που και οι ίδιοι το κατάλαβαν. 

Ασχοληθήκαμε με άλλους, όχι για να ξεχάσουμε, δεν ξεχνάς ότι νιώθεις, αλλά για να ηρεμήσουμε να πάρουμε μια δόση αγάπης, να μπορέσουμε να αναπνεύσουμε ξανά. Ασχοληθήκαμε μέχρι και αυτοί οι άλλοι να μας ισοπεδώσουν. Και το παράπονο αρχίζει από εδώ.

Μόνο ένα παράπονο. Το μεγαλύτερο παράπονο. Δεν αξίζει τέτοιο τέλος κανείς και ειδικά ο άνθρωπος που δε σου ζήτησε τίποτα. Ερχόταν απλά να σε δει την ώρα που εσύ έπαιζες στο δικό σου γήπεδο. Όχι γιατί της το ζήτησες, απλά γιατί αυτή ήθελε να το κάνει. Ήθελε να ξέρει πως είσαι καλά. Ήθελε να δεις ότι ήταν εκεί και να τη πλησιάσεις. Εξάλλου εσύ την απομάκρυνες από τη ζωή σου και μάντεψε πως, χωρίς να της δώσεις μια ευκαιρία να την γνωρίσεις. Βλέπεις λοιπόν πως αντί να φύγει αυτή ακόμα επέμενε σε σένα; Όχι γιατί δε σεβόταν τον εαυτό της αλλά γιατί σεβόταν αυτό που ένιωσε για σένα. Αλήθεια τώρα που τα διαβάζεις αυτά έχεις κάτι να της πεις ή θα την αφήσεις πάλι να ασχολείται με ότι πιο θαμπό μπορεί να της ρημάξει ότι της έχει απομείνει από σένα;

Θέλεις να φύγει αν ναι πες της το. Θέλεις να μείνει και αυτό μπορείς να της το πεις απλά να είσαι σίγουρος όταν θα το κάνεις γιατί πλέον χρειάζεται και αυτή τη στοργή σου. Μη κοιτάς τη βιτρίνα της πάντα ακριβή θα φαντάζει σαν αυτή. Κοίτα την τα βράδια όταν τα φώτα κλείνουν και νιώθει σαν τις κούκλες που τοποθετεί στη βιτρίνα της χωρίς να μπορεί να κάνει ούτε βήμα. Δύο χρόνια είναι μια κούκλα εκεί καρφωμένη. Και προσπάθησε να ξεφύγει αλλά δε τα κατάφερε. Την είχες κλειδώσει χωρίς όμως να το θέλεις όπως αποδείχτηκε γιατί;

Βλέπεις λοιπόν πως της οφείλεις τουλάχιστον μια εκτίμηση και ένα ευχαριστώ μέσα στη στεναχώρια σου; Γιατί μπορεί να μην ήταν αυτή που ήταν 3,4,5,6 χρόνια μαζί σου αλλά ήταν αυτή που χωρίς να ήταν μαζί σου ήταν πάντα δίπλα σου. Εσύ λοιπόν τι θα κάνεις; Θα την εκτιμήσεις ή θα την αφήνεις να νιώθει βυθισμένη μέσα σε όλο αυτό;