Ζηλεύω... Ζηλεύω πολύ... Γιατί όμως;

Άκου να δεις θέμα που μου έτυχε. Να γράψω για τη ζήλια, για την οποία σαν γνήσια γυναίκα με συναισθηματικό IQ τη νιώθω στο αίμα μου. Για να συζητήσουμε για την

επόμενη επιλογή του αγαπητού Γούγλη θα χρειαστούμε τη βοήθεια του site που έχει σώσει όλους τους φοιτητές ανά την υφήλιο, του Wikipedia. Σύμφωνα με τη Βικιπέδια λοιπόν:

ζήλια θηλυκό
1. το συναίσθημα που νιώθει κάποιος, όταν επιθυμεί να αποκτήσει τα αντικείμενα ή τα χαρίσματα ή τις κοινωνικές συναναστροφές ενός άλλου προσώπου και το ανταγωνίζεται, θεωρώντας ότι τα αντίστοιχα δικά του είναι υποδεέστερα

2. το συναίσθημα που νιώθει κάποιος, όταν επιθυμεί την αποκλειστικότητα της αγάπης ενός αγαπημένου προσώπου ή φοβάται ότι θα την χάσει

Το πρώτο το ξέρουμε όλοι μας. Απ’ όταν πηγαίναμε νηπιαγωγείο πάντα θέλαμε να παίξουμε με τα παιχνίδια των άλλων. Αλλά γιατί μας κάνει αυτό να ζηλεύουμε και μάλιστα βγάζοντας και μια αρκετά μεγάλη δόση κακίας από μέσα μας; Γιατί δεν είμαστε χαρούμενοι που και το δικό μας γρασίδι είναι πράσινο; Μα γιατί σαν άνθρωποι δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι και οι άλλοι γύρω μας μπορούν να καταφέρουν πράγματα ισάξια ή και καλύτερα από εμάς. Δεν ζηλεύεις το 12χρονο με το iPhone γιατί το κινητό του έχει πιο πολλούς επεξεργαστές από το δικό σου. Το ζηλεύεις γιατί εσύ στην ηλικία του το μόνο που είχες ήταν ένα tamagotchi. Και φυσικά το επόμενο στάδιο είναι η μείωση του επιτεύγματος με ειρωνικά σχόλια όπως «ε σιγά και εμένα αν μου τα έπαιρνε ο μπαμπάς μου», « κάτι άλλο θα προσπαθεί να αντισταθμίσει» κλπ

Και εάν το πρώτο σκέλος είναι κάτι που όλοι μας είχαμε συναντήσει από την παιδική μας ηλικία, το δεύτερο δεν το είχαμε συναντήσει πριν τα εφηβικά μας χρόνια. Εκεί που ξαφνικά θέλαμε την απόλυτη προσοχή του ατόμου που γουστάραμε και δεν ξέραμε το γιατί. Σαν να είχε γυρίσει ένας διακόπτης μέσα μας. Και αν την παίρνεις αυτή την προσοχή όλα είναι καλά, αλλά όταν δεν παίρνεις την προσοχή που θέλεις ή ακόμα χειρότερα σταματήσεις να την παίρνεις, εκεί αρχίζουν τα βάσανα και αρχίζεις να ζηλεύεις. Αλλά γιατί μας κάνει αυτό να ζηλεύουμε; Έλα ντε. Αν το ήξερα δεν θα ήμουν εδώ αλλά σε κάποιο πανεπιστήμιο να μιλάω μπροστά σε ανθρωπολόγους με τα 5 νόμπελ μου αγκαλιά. Σύντομη απάντηση δεν υπάρχει και μάλλον δεν θα υπάρξει για αρκετό καιρό ακόμα. Ένας λόγος μπορεί να είναι γιατί έτσι είμαστε από τη φύση μας πλασμένοι να θέλουμε το 100% από τον άλλο και να μην αρκούμαστε σε τίποτα λιγότερο. Μπορεί από την άλλη και εκείνος/η να το κάνει επίτηδες για να νοιώσει μια επιβεβαίωση του ενδιαφέροντος προς το πρόσωπο του ή μπορεί και να το κάνει εν αγνοία του καθώς πράξεις που αυτός θεωρεί φιλικές εσύ να της εκλαμβάνεις ως φλερτ.

Και τι κάνεις για να σταματήσεις να ζηλεύεις; Απλά σταμάτα να νοιάζεσαι. Και αν ο «γλυκός» σου κάνει τα γλυκά μάτια δεξιά και αριστερά για να σε κάνει να κολλήσεις κι άλλο στείλ’ τον από εκεί που ήρθε και βρες κάποιον που να σου αξίζει.