Ότι μεγαλώνει στην μοναξιά, γίνεται άγριο!

Αναρωτιέσαι γιατί μεγαλώνοντας αντί να χαίρεσαι τη κάθε στιγμή σου, ένα όμορφο συναίσθημα, μια όμορφη παρέα απλά παραμένεις παρατηρητής. Η μοναξιά που έχεις βιώσει

σε βυθίζει όλο και περισσότερο στο να μη θέλεις να αντιληφθείς ανθρώπους και καταστάσεις που είναι εκεί δίπλα σου και επιθυμούν να σε μάθουν, να σε ακούσουν ακόμα και να ζήσουν μαζί σου.

Ότι μεγαλώνει στην μοναξιά γίνεται άγριο, βλοσυρό, επιθετικό, φοβισμένο. Επιθυμεί τη χαρά. Τη χαρά που όμως έχει ξεχάσει να τη αναγνωρίζει, να τη γεύεται και καθώς μένει ανικανοποίητο σκληραίνει περισσότερο. Αν πρόκειται για άνθρωπο γίνεται ένα θηρίο που κυκλοφορεί ανάμεσά μας. Αν όμως πρόκειται για συναίσθημα, γίνεται ένα θηρίο που κυκλοφορεί μέσα μας και γεμίζει τη ματιά μας, το μυαλό μας, δηλητηριάζει την αγάπη μας, μέχρι να γίνουμε κι εμείς οι ίδιοι θηρία που θα κυκλοφορούμε ανάμεσα σε άλλα θηρία.

Αυτό που πρέπει να κατανοήσουμε είναι πως όσο παραμένουμε στη μοναξιά αγριεύουμε και αρχίζουμε να φοβόμαστε τους άλλους, τα συναισθήματά μας, τις πληγές μας, ακόμα και τον ίδιο μας τον εαυτό μας. Το πονεμένο μέρος του εαυτού μας αγωνιά αποδοχή, τρυφερότητα, κατανόηση, αγάπη. 

Λένε πως το καλύτερο μονοπάτι εμφανίζεται μπροστά μας όταν έχουμε χάσει εντελώς τον δρόμο μας. Το πρώτο βήμα για να ζήσουμε όπως θέλουμε είναι η παραπάνω συνειδητοποίηση. Το δεύτερο βήμα είναι να αφήσουμε πίσω και να αποχαιρετήσουμε το κομμάτι της ζωής μας που μας βύθισε στη μοναξιά και στην άγρια οπτική της. Η διαδικασία επίπονη αλλά και αρκετά διδακτική!