Να μάθεις να φεύγεις

Ήταν των Αγίων Πάντων φέτος, λίγες μέρες πριν να σου δώσω να καταλάβεις. Έκατσα και σκέφτηκα τα δικά μου resolutions για το μέλλον. Σκέφτηκα πολλά, αποφάσισα ακόμη περισσότερα. Ξέρεις τι κατάλαβα, πως δεν έχω αλλάξει ακόμη τίποτα στην καθημερινότητά μου. Και αυτό γίνεται κάθε χρόνο. Κάθε χρόνο στη γιορτή μου δίνω υποσχέσεις, τάζω στον εαυτό μου νέες αλλαγές, νέες διαγραφές, νέα βήματα και μετά από 12 μήνες καταλαβαίνω πως τα έχω τηρήσει στο ελάχιστο(ίσως και καθόλου). Όχι, πάει και τελείωσε, φέτος δε θα κάνω το ίδιο και ξεκινάω από σήμερα. Μαζί μου θα το κάνεις και εσύ γιατί μπορείς και πρέπει. Πρέπει να φύγεις από εκεί που... δεν πρέπει να είσαι...

Έχεις σκεφτεί ποτέ πως «σπας» σε πολλά κομμάτια; Αναλώνεσαι σε καταστάσεις που δεν είναι για εσένα. Το ξέρεις και αν κρίνω από τον δικό μου εαυτό, μερικές φορές σου αρέσει κιόλας. Καταβάθος ελπίζεις πως με ένα μαγικό ραβδάκι (που ανάθεμα αν θα το έχεις ποτέ) όλο αυτό που ζεις θα αλλάξει. Το παρόν θα γίνει η εικόνα που έχεις στο μυαλό σου. Όχι, θαύματα δε γίνονται. Έτσι πιστεύω τουλάχιστον.

Φύγε, λοιπόν, από όσα σε κάνουν να μαραζώνεις, φύγε για εσένα και μη σε νοιάζει για κανέναν. Μη γίνεσαι κάτι άλλο από αυτό που είσαι απλά και μόνο για να εισπράξεις ένα καλό λόγο από ανθρώπους που κοιτούν μόνο το φαίνεστε.... Πάρε το μάθημά σου και απλά... κλείσε την πόρτα.

Φύγε από τις αναμνήσεις που σε «χαλάνε». Στα παραμύθια υπάρχουν οι καλοί και οι κακοί ήρωες. Το ίδιο συμβαίνει και με τις αναμνήσεις. Υπάρχουν αυτοί που σου άφησαν καλές εικόνες, καλές σκέψεις και αυτοί που σε «μαχαίρωσαν», ίσως απλά να σε «έγδαραν» λιγάκι. Μάζεψέ τις, και απλά πέτα τις κάπου που ποτέ δε θα τις ξαναβρείς. Έπεσες, χτύπησες και σηκώθηκες. Δεν είναι, λοιπόν, κρίμα να παραπατάς πού και πού για να θυμηθείς τι είχες περάσει;Είναι! Μην ζεις με τις εικόνες που θα μείνουν για πάντα εικόνες, γιατί χάνεις την πραγματικότητα. Ήταν ένα μπαλόνι, στο έδωσαν, δεν κατάφερες να το κρατήσεις και τώρα... πέταξε. Βούτα, λοιπόν, μέσα στην πραγματικότητα και άσε τον άνεμο να πάρει όλες αυτές τις σκέψεις μαζί του.

Φύγε από τους τοξικούς ανθρώπους. Το όνομά τους είναι συνώνυμο της θλίψης, του εκνευρισμού, των δακρύων, του άγχους και όλων των αρνητικών συναισθημάτων που μπορείς να εκδηλώσεις. Αυτοί, λοιπόν, οι άνθρωποι όχι απλά δεν έχουν θέση στη ζωή σου, αλλά ίσως και όλο αυτόν τον καιρό να έχουν πάρει τη θέση κάποιου που το αξίζει περισσότερο. 

Φύγε από τις φιλίες σου που κατατάσσονται στην αχαριστία. Χίλια καλά κι αν έκανες το ένα κακό σου το βλέπουν για φόνο. Και συνεχίζεις να σκέφτεσαι αν ήταν φιλία.. εεε δεν ήταν στο λέω εγώ!

Φύγε από τις λάθος καταστάσεις. Πίεση, πίεση, πίεση. Ξυπνάς και θέλεις να βάλεις τα κλάματα, να μείνεις για πάντα στο κρεβάτι, να γυρίσεις πλευρό και να χαθείς από τους πάντες και τα πάντα. Σκέψου τι φταίει. Δε σου αρέσει η δουλειά σου; Ψάξε τη θέση των ονείρων σου, κυνήγησέ τη και θα την κερδίσεις. Μη με πεις φοβερά ονειροπόλα και δε θα σου απαντήσω με το κλασσικό «Όταν θέλουμε κάτι όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να τα καταφέρουμε». Φύγε και θα δεις πως δε θα χάσεις.

Μη φοβάσαι να κάνεις αλλαγές στη ζωή σου. Ό,τι δε σε έκανε ποτέ ευτυχισμένο, δεν αξίζει να υπάρχει στο ημερολόγιό σου. Η καρδιά «χαλάει», πόσο καιρό ακόμη θα παίζεις με τους χτύπους της, χωρίς να τη φροντίζεις;

Σε μια βόλτα μου στο διαδίκτυο, έπεσα στο πιο κάτω κείμενο.
Μιλάει για αλήθειες, για πολλές αλήθειες αλλα με ενα πολύ ιδιαίτερο τρόπο.
Δεν ξέρω ποιος είναι ο δημιουργός του αλλα συγκλονίστηκα μόλις το διάβασα και θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας.

''Να μάθεις να φεύγεις…''

Από την ασφάλεια τρύπιων αγκαλιών

Από χειραψίες που σε στοιχειώνουν
Από την ανάμνηση μιας κάλπικης ευτυχίας


Να φεύγεις -αθόρυβα, σιωπηλά, χωρίς κραυγές, μακρόσυρτους αποχαιρετισμούς
Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για τον δρόμο
Να τρέχεις μακριά από δήθεν καταφύγια κι ας έχει έξω και χαλάζι
Να μάθεις να κοιτάς βαθιά στα μάτια όταν λες αντίο κι όχι κάτω ή το άπειρο
Να εννοείς τις λέξεις σου, μην τις εξευτελίζεις, σε παρακαλώ
Να μάθεις να κοιτάς την κλεψύδρα, να βλέπεις πως ο χρόνος σου τελείωσε.


Όχι αγκαλιές, γράμματα, αφιερώσεις, κάποτε θα ξανασυναντηθούμε αγάπη μου
(Όλα τα βράδια και τα τραγούδια δεν θα είναι ποτέ δικά σας -αποδέξου το)
Να σταματήσεις να αγαπάς τον Μέλλοντα, όταν αυτό που έχεις είναι μόνο ο Ενεστώτας
Να φεύγεις από εκεί που δεν ξέρεις γιατί βρίσκεσαι -από κει που δεν ξέρουν γιατί σε κρατάνε
Να αποχωρίζεσαι τραγούδια που αγάπησες, μέρη που περπάτησες


Δεν έχεις τόσο περιορισμένη φαντασία όσο νομίζεις
Μπορείς να φτιάξεις ιστορίες ολοκαίνουριες, με ουρανό κι αλάτι
Να θυμίζουν λίγο φθινόπωρο, πολύ καλοκαίρι κι εκείνη την απέραντη άνοιξη
Να φεύγεις από εκεί που δεν σου δίνουν αυτά που χρειάζεσαι
Από το δυσανάλογο, το μέτριο και το λίγο
Να απαιτείς αυτό που δίνεις να το παίρνεις πίσω -δεν τους το χρωστάς
Να μάθεις να σέβεσαι την αγάπη σου, τον χρόνο σου και την καρδιά σου


Μην πιστεύεις αυτά που λένε -η αγάπη δεν είναι ανεξάντλητη, τελειώνει
Η καρδιά χαλάει, θα τη χτυπάς μια μέρα και δεν θα δουλεύει
Να μη συγχωρείς όσους δεν σου έπλυναν τα πόδια σου με δάκρυα μετανοίας
Να καταλάβεις πως οι δεύτερες ευκαιρίες είναι για τους δειλούς, οι τρίτες για τους γελοίους
Μην τρέμεις την αντιστοιχία λέξεων-εννοιών, να ονομάζεις σχέση τη σχέση, την κοροϊδία, κοροϊδία
Να μαλώνεις τον εαυτό σου καμιά φορά που κάθεται και κλαψουρίζει σαν μωρό κι εσύ κάθεσαι και του δίνεις γλειφιτζούρι μη και σου στεναχωρηθεί το βυζανιάρικο
Να μάθεις να ψάχνεις για αγάπες που θυμίζουν Καζαμπλάνκα, όχι συμβάσεις ορισμένου χρόνου
Και. Να μάθεις να φεύγεις. Από εκεί που ποτέ πραγματικά δεν υπήρξες
Να φεύγεις κι ας μοιάζει να σου ξεριζώνουν το παιδί από τη μήτρα
Να φεύγεις από όσα νόμισες γι’ αληθινά, μήπως φτάσεις κάποτε σ’ αυτά