Όταν θεωρείς κάτι δεδομένο...

Μερικές φορές η απώλεια "των δεδομένων", είτε πρόκειται για υλικά αγαθά είτε για συναισθήματα είτε ακόμα και για ανθρώπους, μας φαίνεται κάτι μακρινό και απίθανο, θεωρούμε ότι δεν θα μας φύγουν ποτέ, θα είναι πάντα μέσα μας, δίπλα μας, κοντά μας να απλώσουμε το χέρι μας και να τα πιάσουμε. Άλλες φορές θεωρούμε ότι δεν θα τύχει ποτέ σε εμάς αυτό. Εμείς θα είμαστε πιο τυχεροί από τους άλλους που την πάτησαν... Ακόμα υπάρχουν φορές που είμαστε τόσο κλεισμένοι στον εαυτό μας που δεν βλέπουμε ότι εμείς ευθυνόμαστε για τις απώλειες, την ώρα που οι άλλοι είναι πρόθυμοι να μας δώσουν τα πάντα. Όταν καταλάβουμε τι παίζει είναι αργά. Πολύ αργά. Και το χειρότερο είναι ότι μερικές φορές είναι τόσο αργά που ο χρόνος και η στιγμή δεν γυρνάει πίσω με τίποτα.

Η ζωή και οι ρυθμοί της μας βοηθούν να ξεχνάμε κάποια βασικά πράγματα, να ξεχνάμε να ζούμε με χαρά και ευγνωμοσύνη και να μη θεωρούμε τίποτα δεδομένο. Δεν είναι περίεργο ούτε κατακριτέο. Πολλοί το κάνουν, ελάχιστοι το καταλαβαίνουν εγκαίρως. Όταν συμβεί  όμως η αλλαγή, τότε είναι που το νοιώθουμε με ένα πολύ σκληρό και ίσως βίαιο συναισθηματικά τρόπο.Είτε πρόκειται για κάποια οριστική απώλεια, είτε για χωρισμό, είτε για τσακωμό, είτε για απόλυση, είτε για οτιδήποτε άλλο-μικρό ή μεγάλο- μόνο όταν το βρίσκουμε μπροστά μας το καταλαβαίνουμε και αναγκαζόμαστε να το αντιμετωπίσουμε. Τότε διαπιστώνουμε πόσα μικρά πραγματάκια αφήνουμε να περάσουν έτσι καθημερινά χωρίς να τους δώσουμε τη σημασία που τους πρέπει, χωρίς να τα απολαύσουμε όσο μπορούμε περισσότερο.

Αυτά τα δεδομένα που έχουμε, που νομίζουμε ότι κανείς δεν μπορεί να τα ακουμπήσει είναι αυτά που είναι τα πιο πολύτιμα και πρέπει να τα προσέχουμε περισσότερο. Είναι περίεργο που χρειάζεται κάτι πολύ άσχημο για να εκτιμήσουμε κάτι πολύ όμορφο. Μερικές φορές, είμαστε και εγωιστές όμως. Τα έχουμε όλα αλλά δεν δίνουμε τίποτα. Όταν τα χάνουμε, τα θέλουμε πίσω και δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι δεν μπορούμε να τα έχουμε, ότι χάσαμε το δικαίωμα να τα έχουμε και να τα απολαμβάνουμε.

Σας φαίνονται όλα αυτά γενικά και αόριστα; Μπορεί…Προσπαθήστε να τα κουμπώσετε πάνω στην καθημερινότητά σας. Για παράδειγμα: αυτό το τηλέφωνο που κάνατε στους δικούς σας το βράδυ για να δείτε αν είναι καλά και μερικές φορές λέγατε και αύριο μέρα είναι, μη το παραμελήσετε….Η καλημέρα που σας περίμενε στο κινητό σας και σας φαινόταν βαρετή, εκτιμήστε την…Το τηλέφωνο που απλώνατε το χέρι να καλέσετε όταν θέλατε μια χάρη και ξέρατε ότι ο άλλος θα είναι εκεί, πείτε ένα ευχαριστώ. Η δουλειά, που σας φαινόταν βαρετή αλλά σας ανοίγει νέους ορίζοντες, θεωρείστε τον εαυτό σας τυχερό.

Πράγματα καθημερινά που με ένα τσακ χάνονται και δεν επιστρέφουν. Πράγματα που θέλατε να πείτε και δεν είπατε ποτέ γιατί λέγατε ότι έχετε χρόνο. Σχέδια που κάνατε και τα αφήνατε για αύριο. Τόσα και τόσα. Μην κρατάτε τίποτα για τον εαυτό σας και μην έχετε τίποτα δεδομένο.