Θέλω να μου μιλάς ξεκάθαρα...

Θυμάμαι κάποτε, μικρή ήμουν πολύ μικρή, τον παππού μου να μου λέει : "Μάθε να λες αυτό που θέλεις ξεκάθαρα γιατί η πιο δύσκολη γλώσσα είναι τα ''ξεκάθαρα'' και τη μιλούν τόσοι λίγοι. Μάθε λοιπόν να ανήκεις στους λίγους, σε αυτούς που πάντα θα διαφέρουν μέσα στο σύνολο''. Πόση αλήθεια άραγε να έκρυβε αυτή η συμβουλή;

Δυστυχώς στις μέρες μας οι ξεκάθαροι άνθρωποι ανήκουν σε μια μικρή κατηγορία. Όντως, αυτό είναι που λείπει από την εποχή μας. Να είμαστε ξεκάθαροι, να χρησιμοποιούμε τα ''σταράτα λόγια'', τα ξεκάθαρα, αυτά που τα λες, τα εννοείς και τελειώνεις. Δε σκέφτεσαι τίποτα, ούτε καν τις συνέπειες. Αυτό που έχει σημασία είναι απλά να είσαι ειλικρινής και στον άνθρωπο που έχεις απέναντι σου αλλά κυρίως στον εαυτό σου. Γιατί πάνω από όλα και από όλους, δεν νομίζεις πως είναι άσχημο να κρύβεσαι πίσω από τον ίδιο σου τον εαυτό; Με αυτόν ζεις, με αυτόν αναπνέεις με αυτόν υπάρχεις!

Τι θα κερδίσεις αν κρύβεσαι συνεχώς; Αν δεν έχεις το θάρρος να πεις αυτά που θες; Αυτά που νιώθεις; Για πόσο ακόμη θα σκαρφίζεσαι ανόητες δικαιολογίες και θα ''παίζεις'' με τις λέξεις μόνο και μόνο για να μην πεις την αλήθεια; Για πόσο ακόμη θα το πηγαίνεις δια μέσω '' Λαμίας''. Πες την αλήθεια ακόμα και αν αυτή πονάει. Μίλα όμως! Γιατί ότι δεν είναι ξεκάθαρο μετά γίνεται εμμονή. Και γίνεται εμμονή επειδή ο άλλος δεν θέλησε ή δεν μπόρεσε ποτέ να σου πει τι έχει συμβεί, τι έχει νιώσει. Και στο κάτω-κάτω θα φύγει ένα βάρος από μέσα μας, θα πούμε όσα θέλουμε χωρίς φόβο και δισταγμό και, που ξέρεις, ίσως βγει και σε καλό! Ποτέ δεν ξέρεις...