Μείνε μαζί μου ή φύγε από τη ζωή μου... "so simple"

Παίζουν παιχνίδια οι άνθρωποι... Μη τους κατηγορείς λένε, διότι τους λείπει το παιδί που ήταν κάποτε. Τι σημασία έχει όμως αυτό; Δε μπορούν να παίζουν με τη ζωή σου, τα συναισθήματά σου, την αντίληψη σου ή έστω τη ψυχή σου.

Βαρέθηκα να μπαινοβγαίνουν άνθρωποι στη ζωή μου. Νομίζω το ίδιο γίνεται και σε σένα εεε;;; Και που τελειώνει αυτό μου λες; Που σταματάει αυτό το πηγαινέλα χωρίς ουσία και χωρίς καμία προοπτική. Γνωρίζεις τον έναν, βασικά αυτόν που νομίζεις πως είναι ο ένας, αλλά κοίτα πιο είναι το λάθος. Το λάθος βρίσκεται στο νομίζεις. Εσύ νομίζεις. Αυτός νόμιζε ή θα νομίζει. Όπα εδώ έχουμε το πρώτο κενό "λάθος χρόνος".  

Επόμενο χτύπημα, τα θέλω. Δε θα με πείσεις πως θέλετε τα ίδια πράγματα. Όλοι είμαστε διαφορετικοί όλοι θέλουμε τελείως διαφορετικά πράγματα στη ζωή μας. Δε λέω μπορεί να τύχει να επιθυμούμε τα ίδια αλλά ο στόχος πάντα θα είναι διαφορετικός και εδώ έχουμε το πρώτο φύγε. Και φεύγει αλλά δε περνάει λίγος καιρός και η επιστροφή ξαναέρχεται στο προσκήνιο. Εδώ λοιπόν έχουμε το πρώτο πηγαινέλα. Και τώρα τι κάνουμε;

Αγαπάμε...Μας έφαγε η αγάπη και ο έρωτας, αλλά δεν αγαπάμε εμάς, τον εαυτό μας και αυτό θα το αναλύσουμε πιο κάτω. Διότι μη μου πεις πως εσύ δεν άνοιξες την πόρτα με αγκαλιές. Εμένα κοροϊδεύεις; όχι φυσικά τον εαυτό σου. Ο άνθρωπος που φεύγει μια φορά θα το ξανακάνει. Θα έχει υιοθετημένη την τάση της φυγής. Το θέμα είναι εσύ μπορείς να είσαι δεμένος σε μια τέτοια κατάσταση απελπιστική; 

Θεωρείτε απελπιστικό να μη μπορείς να καταλάβεις τι θέλεις στη ζωή σου. Τι θέλεις να έχει ο σύντροφος σου και πιο απελπιστικό να μένεις σε κάτι που βλέπεις πως δε σε καλύπτει. Έχω εγώ γνωστούς που το κάνουν αυτό το τελευταίο ουυυυυυυ! Και τώρα που άφησα τη κακία συνεχίζω. Δε πρέπει να νομίζεις πως δε μπορείς να πας παρακάτω αλλά αφού την άνοιξες την πόρτα θα το δεχτούμε.

Επόμενο χτύπημα vol2 οι τρίτοι. Πρόβλημα με τους φίλους σου τις φίλες σου και ξανά η φυγή κλέβει τον πρωταγωνιστικό ρόλο από την παράσταση. Εδώ εγώ σταματάω φεύγεις μια συγχωρώ οκ στη δεύτερη όμως δεν υπάρχει σωτηρία. Γυναίκα, σκέφτεσαι. Παράλογη, γκρινιάρα, τρελή. Ποτέ δεν ξέρω τι θέλω. Βλέπεις το λάθος σου; Πάλι διάλεξες την εύκολη λύση. Βούτηξες το πρώτο πράγμα που σου ‘ρθε στο μυαλό και το ξεστόμισες. Κι εκεί βρίσκεται το λάθος. Γιατί ο σκοπός είναι να ψάξεις λίγο παραμέσα.

Μάθε λοιπόν να φεύγεις, αν όχι  στην πρώτη φυγή τουλάχιστον στη δεύτερη πριν αυτό γίνει συνήθεια. Μάθε να απαιτείς από τον άλλον το μείνε του ή το φύγε του. Διότι φίλοι μου για να μιλήσουμε αντικειμενικά  όποιος θέλει να μείνει στη ζωή μας θα μείνει. Το θέλω το θα τον κρατήσει χωρίς να ζητήσει καμία ανταπόκριση!